De crisis een rampspoed of zegen?

Crisis geschreven in het Chinees heeft twee karakters: gevaar en kans.

Toch zien we momenteel in de media dat vooral het eerste wordt gevoed. De angst, het gevaar. Waar komt dit door? Waar zijn we bang voor?

Als je naar de natuur kijkt, zie je dat sterven, afbraak, vernietiging en chaos juist zorgen voor vernieuwing, voeding en groei. Waarom zou dat voor ons, organisaties en mensen anders zijn. Aangezien we deel uitmaken van dezelfde natuur?

Zoals Nelson Mandela al zei in zijn inauguratierede naar de woorden van Marianne Williamson:

“Our deepest fear is not that we are inadequate.
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
It is our light, not our darkness, that frightens us”

En uit ervaring kan ik zeggen dat dit waar is. Vertel iemand maar eens dat wat hij over zichzelf denkt slechts een beperkte versie is van wat hij werkelijk is. De meeste mensen zullen het ontkennen, belachelijk maken of niet geloven. Waarom zijn we zo snel geneigd dat wat we nog niet gezien en ervaren hebben, niet te geloven? En is dit juist niet wat ons vasthoudt in een beperkte visie en daaraan verbonden overtuigingen en gedrag? Had Columbus ontdekt dat de aarde rond is, als hij net zoals zijn tijdsgenoten had vastgehouden aan de overtuiging dat de aarde plat was en thuis was gebleven?

De organisaties die momenteel uit angst terugschrikken en verstarren in hun houding en gedrag, hebben het moeilijk. Nu er veel aan het licht gekomen is over dit gedrag en de consequenties ervan zichtbaar geworden zijn, worden er door de buitenwereld vragen over gesteld. Kan dit gedrag nog wel? Is het nog wel kloppend voor deze tijd en dit moment? Je ziet in interviews de oude gezaghebbers zich vastklampen aan hun oude overtuigingen en ideeën. Ook al is de geloofwaardigheid van wat zij over brengen behoorlijk aangetast.

Waarom toch zo krampachtig vasthouden? Als coach en trainer interesseert mij de mens en zijn angsten en weerstanden enorm. Wanneer ik iemand zie die angst uitstraalt in plaats van vertrouwen, starheid in plaats van ruimdenkendheid, ga ik graag met deze persoon in gesprek om te vragen wat maakt dat hij/zij zich zo vastklampt aan zijn overtuigingen, “zijn” waarheid, het oude.

Ik weet uit eigen ervaring dat verandering behoorlijk ingrijpend kan zijn. Verandering vraagt immers om vernieuwing, andere gedachtepatronen, verruiming van overtuigingen en soms en daar schuilt volgens mij het euvel, loslaten van waarheden waarvan we lange tijd overtuigd waren dat ze de enige waarheden waren die werkten c.q. bestonden.

De oplossing van deze crisis zal niet gevonden worden door het denken vanuit dezelfde kaders als waarin het probleem is ontstaan. We zullen buiten deze kaders moeten treden om nieuwe mogelijkheden te ontdekken die in deze crisis liggen. Nieuwe mogelijkheden, nieuwe structuren die recht doen aan deze tijd, de nieuwe generatie.

Hierbij kunnen we veel leren van kinderen. Die in alles een nieuwe uitdaging zien. Een avontuur. Wat de omstandigheden ook zijn, ze tonen een oneindig vertrouwen in hun vermogen tot creatie. Flexibel bewegen ze zich in iedere situatie en passen zich zo nodig aan. Ze weten van niets iets te maken. Een laken wordt een tent, een hoop zand een zandbak waarin zich hele verhalen/werelden afspelen. Waar is ons vertrouwen in ons creatief vermogen gebleven?

Laten we deze crisis dus gebruiken om onze werkelijke (innerlijke) kracht en creatieve vermogens te (her)ontdekken en opnieuw te leren gebruiken. Laten we deze crisis dus gebruiken voor groei en vernieuwing. Laten we openstaan voor nieuwe kansen en ze benutten voor het welzijn en de welvaart van heel onze maatschappij.